Inwestorzy wymienili powątpiewające spojrzenia.

„Potrzebujemy gwarancji. W przeciwnym razie się wycofamy”.

Nadzieja wydawała się utracona.

Następnie Weronika delikatnie odłożyła widelec.

I zaczęła mówić płynnie i elokwentnie po arabsku.

Przy stole zapadła cisza.

„Panowie” – powiedziała spokojnie – „problemem nie jest hotel. Chodzi o strategię. Zainwestowaliście w remonty, ale nie w pozycjonowanie rynkowe. Ten obiekt nie powinien być nastawiony na masową turystykę. Powinien koncentrować się na klientach biznesowych i imprezach prywatnych”.

Kontynuowała pewnie.

„Przekształć dwa piętra w apartamenty klasy premium. Stwórz model prywatnego klubu. Podnieś ceny pokoi. Zredukuj koszty operacyjne w obszarach o niskich przychodach. Zmień pozycjonowanie marki. W ciągu trzech miesięcy nie będziesz prosić o zwroty pieniędzy – zaczniesz widzieć zyski”.

Inwestorzy słuchali, teraz w pełni zaangażowani.

„Mam dyplom z zarządzania hotelarstwem z uniwersytetu w Dubaju” – dodała spokojnie. „Codziennie widzę błędy w zarządzaniu”.

Jeden z inwestorów w końcu zapytał: „To dlaczego pracujesz jako pokojówka?”

Uśmiechnęła się lekko.

„Czasami najlepszym sposobem na zrozumienie biznesu jest przyjrzenie się mu od podstaw.”

Tydzień później inwestorzy podpisali odnowioną umowę deweloperską.

Dopiero wtedy właściciel hotelu zrozumiał swój największy błąd. Nie była to zła strategia ani zły moment.

Nie potrafił rozpoznać talentu stojącego tuż przed nim.