W chwili desperacji właściciel hotelu potrzebował kobiety, która udawałaby jego żonę podczas ważnej kolacji z inwestorami.

Nie tracąc czasu, wybrał jedną ze swoich pokojówek i polecił jej siedzieć cicho, uśmiechać się i nic nie mówić. To, co wydarzyło się tamtej nocy, zszokowało wszystkich przy stole.

Hotel borykał się z problemami. Sezon był katastrofalny, pokoje stały puste, a wierzyciele krążyli. Gdy siedział w swoim biurze, przeglądając ponure raporty finansowe, zadzwonił telefon. Międzynarodowy numer sprawił, że poczuł ucisk w żołądku.

To byli ci sami arabscy ​​inwestorzy, którzy sfinansowali renowację hotelu.

Przywitał ich płynnie po arabsku. Rozmowa była krótka i bezpośrednia.

„Dziś wieczorem kolacja. Oczekujemy pana i pańskiej żony.”

Zanim zdążył wyjaśnić, że nie jest żonaty, połączenie się zakończyło.

Przetrwanie hotelu zależało od tego partnerstwa. Gdyby inwestorzy się wycofali, wszystko by się zawaliło. Nie miał innego wyjścia, jak tylko wziąć w tym udział.

Ale potrzebował żony — natychmiast.

Zatrudnienie aktorki wydawało się ryzykowne. Poproszenie o pomoc znajomego byłoby upokarzające. Czas uciekał.

Właśnie wtedy ktoś zapukał do drzwi.

„Panie, czy mogę posprzątać biuro?”

Weronika, jedna ze służących, weszła do środka. Widział ją codziennie, ale nigdy tak naprawdę jej nie zauważył. Poruszała się z cichą godnością, opanowana i spostrzegawcza.

Nagle zrodził się pomysł.

Szybko wyjaśnił sytuację. „To tylko kolacja. Usiądź obok mnie, uśmiechnij się, kiwnij głową. Nie odzywaj się, chyba że będzie to konieczne. Dobrze ci zapłacę”.

Weronika słuchała uważnie.

„Dobrze” – powiedziała spokojnie. „Zrobię to”.

Tego wieczoru siedzieli naprzeciwko trzech inwestorów ubranych w tradycyjne stroje. Dyskusja zaczęła się uprzejmie, ale wkrótce przeszła do poważnych spraw.

Jeden z inwestorów, mówiąc po arabsku – zakładając, że Veronica nie zrozumie – powiedział: „Wasz hotel przynosi straty. Zainwestowaliśmy dużo i nie widzimy żadnego zwrotu. Chcemy odzyskać nasze środki”.

Właściciel poczuł narastającą panikę. Jego wyjaśnienia dotyczące sezonowych spadków koniunktury i planów na przyszłość brzmiały słabo nawet dla niego samego.