A potem zrobiła coś, co ich zszokowało. 

Woda lała się z niej strumieniami, sukienka przylegała do ciała, ręce trzęsły się nie z zimna, lecz ze wstydu.

Wnuk nadal się uśmiechał, choć tym razem już mniej pewnie.

— Babciu, daj spokój, to był tylko żart…

Nie odpowiedziała. Powoli wyjęła telefon z torebki. Miała mokre palce, ale trzymała go mocno.

— Halo. Policja? Chcę zgłosić usiłowanie zabójstwa. Mam dowody. Nagranie wystarczy.

Ich twarze zmieniły się natychmiast.

— Co robisz? — wyszeptała synowa, blednąc.

— To, co powinnam była zrobić już dawno temu — powiedziała spokojnie kobieta.

Synowa nagle się szarpnęła i spróbowała usunąć nagranie z telefonu.

— Zaraz wszystko usuniemy i pójdziemy do domu. Mamo, nie rób scen — wtrącił się jej syn.

Ale starsza kobieta była szybsza. Wyrwała synowej telefon z rąk tak gwałtownie, że ta nie zdążyła zareagować.

— Nawet nie próbuj — powiedziała cicho.

Po raz pierwszy wnuk przestał się uśmiechać.

— Babciu, nie mówisz poważnie…

— Twój niegrzeczny syn dostanie to, na co zasługuje — przerwała, patrząc na synową. — A ty będziesz żałować, że wychowałaś kogoś takiego. Chociaż on po prostu wyrósł na takiego samego człowieka jak ty.

Jej syn zrobił krok naprzód.

— Mamo, przesadzasz. Jesteśmy rodziną.

— Rodzina nie będzie popychać kogoś, kto się boi i nie potrafi pływać, do wody — odpowiedziała.

Wyprostowała się, jakby woda zmyła z niej nie tylko brud, ale i strach.

— Jutro opuścisz moje mieszkanie. Nie będę cię już dłużej utrzymywać. Nie obchodzi mnie, że nie masz pieniędzy. Jesteście dorośli. Nauczcie się być odpowiedzialni za swoje czyny.

Nikt już się nie śmiał.

— Będziesz głęboko żałować, że potraktowałeś mnie w ten sposób — powiedziała spokojnie.

W oddali słychać już było wycie syren.