Kradłam obiad temu biednemu chłopcu, żeby go zjeść… aż przeczytałam liścik od jego matki i moje serce się roztrzaskało.

„Zobaczmy, jaki wykwintny posiłek dziś przyniosłeś” – ogłaszałem donośnym i ostrym głosem. „Może kolejne arcydzieło z alejki z przecenami”.

Śmiech wybuchał, nie zawsze szczery, ale wystarczająco głośny, by mnie usatysfakcjonować. Mateo nigdy się nie opierał. Nigdy nie krzyczał. Po prostu stał tam, z rumieńcem na twarzy i oczami błyszczącymi od niespełnionych łez. Otwierałam torbę, sprawdzałam jej zawartość niczym sędzia wydający wyrok, a potem wrzucałam to, co znalazłam, do najbliższego kosza na śmieci.

Czasem był to banan z ciemnymi plamkami. Czasem ryż zawinięty w folię, już zimny. Raz to były po prostu dwie kromki zwykłego chleba złożone razem.

Potem szedłem do kawiarni i kupowałem, co chciałem: pizzę ociekającą serem, frytki wciąż gorące, desery, których prawie nie tknąłem. Płaciłem, nie sprawdzając salda. Ani razu się nie zastanawiałem.

Powtarzałem sobie, że to niewinna zabawa.

Ta iluzja rozwiała się pewnego szarego wtorku na początku zimy.