— Wykryli bezdech senny. Dość poważny. I jeszcze kilka problemów z sercem… Lekarz powiedział wprost, że gdybym przyszła później, mogłoby się to źle skończyć.
Przymknąłem oczy na moment.
— Teraz mam aparat, maskę, leczenie. Pierwsze noce były koszmarne. Marek był kompletnie zdezorientowany — patrzył na mnie, na rurkę, na dźwięki. Ale nie budził mnie. Siedział obok. Tylko patrzył.
— A teraz? — zapytałem.
Zaśmiała się krótko, z ulgą.
— Teraz śpię. Całą noc. W łóżku. I wie pan, co jest najdziwniejsze?
— Co?
— Marek znowu śpi obok mnie. Nie na poduszce. Nie przy nogach. Z pyskiem blisko mojej twarzy. Jak kiedyś.
Zawahała się i dodała ciszej:
— A ja… nie mam już wrażenia, że mnie wypędza. Jakby po prostu czekał, aż będzie bezpiecznie.
Tydzień później przyszli jeszcze raz. Oficjalnie na coroczną kontrolę Marka. Nieoficjalnie — myślę, że Hanna chciała się upewnić, że to wszystko naprawdę się wydarzyło.
Marek sam wskoczył na stół, rozejrzał się, rozpoznał mnie i usiadł spokojnie. Ten sam duży, szary kot, ale jakby lżejszy. Albo może to ja patrzyłem inaczej.
— Ani razu mnie już nie uderzył — powiedziała Hanna. — Ani jednej nocy.
— Nie ma takiej potrzeby — odpowiedziałem.
Leave a Comment