Mała dziewczynka udała się na komisariat policji, aby przyznać się do poważnego przestępstwa, ale to, co powiedziała, całkowicie zszokowało policjanta.

„Bardzo dziękuję” – powiedział ojciec z ulgą. „Kochanie, to policjant. Powiedz mu, co chciałeś powiedzieć”.

Dziewczynka przyjrzała się uważnie mężczyźnie w mundurze, zaszlochała i zapytała:

„Czy naprawdę jesteś policjantem?”

„Oczywiście” – uśmiechnął się. „Spójrz na ten mundur, widzisz go?”

Dziewczyna skinęła głową.

„Ja… popełniłam przestępstwo” – wyjąkała.

„Opowiedz mi o tym” – odpowiedział spokojnie funkcjonariusz. „Jestem policjantem, możesz mi powiedzieć wszystko”.

„A potem wsadzisz mnie do więzienia?” – zapytała drżącym głosem.

„To zależy od tego, co zrobiłeś” – odpowiedział łagodnie.

Dziewczynka nie mogła już tego znieść, wybuchnęła płaczem i niemal natychmiast wyrzuciła z siebie słowa, które całkowicie oszołomiły wszystkich wokół:

„Uderzyłem brata w nogę… naprawdę mocno. Teraz ma siniaka. I umrze… Nie chciałem. Proszę, nie wsadzajcie mnie do więzienia…”

Policjant był początkowo zdumiony, ale potem nie mógł powstrzymać się od uśmiechu. Delikatnie przytulił płaczące dziecko i wyszeptał do niego:

„Nie, kochanie. Twój brat wyzdrowieje. Nikt nie umiera od siniaka.”

Dziewczyna spojrzała na niego oczami pełnymi łez.

“Naprawdę?”

„Naprawdę. Ale nie możesz tego więcej robić, dobrze?”

“Tak…”

„Obiecujesz?”

„Obiecuję…”

Dziewczynka otarła łzy, przytuliła się do mamy i po raz pierwszy od kilku dni na komisariacie policji znów zapanował spokój.