Leo spojrzał na chodnik, szurając butem.
„Nie wiem. Pani Sylvie mówi, że mój tata zniknął. Mama mówi, że pewnego dnia po mnie wróci”.
Zanim Bastien zdążył odpowiedzieć, w ich stronę pospieszyła kobieta z wyrazem zaniepokojenia na twarzy.
„Leo!” – zbeształa go łagodnie. „Ile razy ci mówiłam, żebyś się nie oddalał?”
Przyciągnęła chłopca bliżej, instynktownie stając między nim a Bastienem. Jej wzrok badał postawę Bastiena, jego mundur i odznakę.
Sylvie Dubois. Dyrektor domu.
„W porządku” – powiedział szybko Bastien. „Tylko rozmawialiśmy”.
Leo chwycił Bastiena za rękaw. „Pani Sylvie, proszę spojrzeć. Ma ten sam tatuaż co mój tata”.
Twarz Sylvie pobladła.
Zacisnęła mocniej dłoń na Leo. „Wchodzimy do środka. Już.”
Bastien wstał. „Proszę… zaczekaj. Jeśli pozwolisz… Myślę, że będę mógł pomóc”.
Zawahała się, przyglądając mu się. Na jej twarzy malowało się wyczerpanie – takie, jakie wynika z lat zmagania się z rozpaczą.
„Znasz kogoś z takim tatuażem?” zapytała.
„Mój brat” – odpowiedział Bastien. „Nazywa się Étienne Moreau”.
Sylvie powoli wypuściła powietrze, jakby wypuszczała oddech, który wstrzymywała przez lata.
„Chodź ze mną” – powiedziała cicho. „Musimy porozmawiać”.
Wnętrze domu było skromne, ale nieskazitelne. Sylvie zaprowadziła Bastiena do małego biura i zamknęła drzwi, podczas gdy Leo pobiegł się bawić.
Odkryj więcej
Skarpety
Akcesoria do smartfonów
Produkty wspomagające sen
Porady dotyczące domowej rozrywki
Akcesoria do gier
Systemy powiadamiania medycznego
Banki mocy
Akcesoria do aparatu
Uchwyty samochodowe
Usługi pomocy prawnej
„Leo przyjechał tu dwa lata temu” – zaczęła. „Znaleźliśmy go płaczącego samotnie na placu Bellecour. Ciągle powtarzał jedno imię: Étienne”.
Bastienowi ścisnęło się żołądek.
„Jego matka?” zapytał.
„Pojawiła się kilka dni później. Wyczerpana. W ciąży. Powiedziała, że jeszcze nie może się nim opiekować. Od tamtej pory dzwoni raz w miesiącu – z różnych telefonów. Pyta o Leo… ale rozłącza się, kiedy pytam, kiedy wróci”.
„A Étienne?”
Leave a Comment