Nazwana „brzydką, rzuconą przez studia” i wydziedziczona przez rodzinę. Pięć lat później poznałam ich na imprezie z okazji ukończenia studiów przez moją siostrę. Jej profesor zapytał: „Znasz ją?”. Odpowiedziałam: „Nie masz pojęcia”. Nie mieli pojęcia, kim jestem, dopóki…

Moi rodzice stali po obu jej stronach, promieniejąc dumą.

Poczułem znajomy ucisk w piersi, gdy na nich patrzyłem.

To miałem być ja. Miałem być tym, z którego byliby dumni. Ale zawiodłem ich oczekiwania i odrzucili mnie, jakbym nic nie znaczył.

Wziąłem głęboki oddech i wszedłem głębiej do pokoju.

Kilka osób zerkało w moją stronę, ale nikt zdawał się mnie nie rozpoznawać. Bardzo się zmieniłam przez pięć lat. Byłam teraz szczuplejsza, bardziej poukładana i inaczej się poruszałam. Przestraszona, przygnębiona studentka zniknęła.

Na jej miejscu stanął ktoś, kto nauczył się przetrwać.

Udałem się do baru i zamówiłem kieliszek wina.

Gdy czekałem, usłyszałem za sobą znajomy głos.

„Atena? To ty?”

Odwróciłem się i zobaczyłem profesora Howarda, jednego z moich ulubionych wykładowców ze studiów. Uczył na wydziale artystycznym, jako jeden z niewielu, którzy zachęcali mnie do projektowania, zanim skończyłem studia.

Teraz wyglądał starzej, miał więcej siwych włosów, ale jego dobre oczy pozostały takie same.

„Profesorze Howardzie” – powiedziałem, szczerze zaskoczony. „Co pan tu robi?”

„Teraz wykładam na wydziale medycznym” – wyjaśnił. „Cassandra była jedną z moich studentek. Genialna dziewczyna, bardzo ambitna”.

Zatrzymał się, wpatrując się w moją twarz. „Słyszałem, że skończyłeś szkołę. Zawsze się zastanawiałem, co się z tobą stało. Miałeś taki talent”.

Jego słowa poruszyły mnie mocniej, niż się spodziewałem. Oto ktoś, kto we mnie wierzył, kto dostrzegł potencjał w mojej pracy, a ja zniknąłem bez słowa.

„Miałem pewne problemy osobiste” – powiedziałem ostrożnie. „Ale teraz mam się dobrze. Mam własną agencję projektową”.

Jego twarz się rozjaśniła. „Naprawdę? To wspaniale. Zawsze wiedziałem, że to w tobie tkwi. Twoja praca zawsze była wyjątkowa, nawet wtedy”.

Rozmawialiśmy przez kilka minut, wspominając minione lata. Wydawał się szczerze szczęśliwy, widząc, że dobrze mi idzie, czego nie mogłem powiedzieć o większości osób w tym pokoju.

Gdy nasza rozmowa dobiegła końca, profesor Howard przeprosił i wyszedł, aby porozmawiać z innymi gośćmi.

Patrzyłam, jak odchodzi, czując jednocześnie wdzięczność za jego życzliwość, ale i boleśnie uświadamiając sobie, jak bardzo odizolowana czułam się – stojąc wśród ludzi, którzy powinni być moją rodziną i przyjaciółmi.