Wnuk wepchnął babcię do jeziora, w pełni świadomy, że nie umie pływać i panicznie boi się wody, ot tak, dla żartu. Krewni stali w pobliżu, śmiejąc się, i nikt z nich nie mógł sobie wyobrazić, co ta kobieta zrobi, gdy tylko wydostanie się z wody.

Wnuk stał na skraju mola, uśmiechając się tak, jakby miał zamiar zrobić coś nieszkodliwego.

— Babciu, pamiętasz, jak mówiłaś, że nie umiesz pływać, ale zawsze chciałaś się nauczyć?

Nerwowo poprawiła chustę na głowie i spojrzała na wodę. Jezioro wydawało się ciemne i zimne.

— Tak, tak. Ale boję się wody. Bardzo się boję. Nie żartuj tak.

— Przestań dramatyzować — zaśmiał się dziewiętnastoletni wnuk. — Po prostu się nakręcasz.

Cofnęła się o krok, ale on był szybszy. Lekkie pchnięcie w plecy — i straciła równowagę. Upadła, uderzyła w wodę i na sekundę zniknęła pod powierzchnią.

Gdy podeszła, w jej oczach dostrzegłam prawdziwy strach.

— Pomocy… Nie mogę… — jej głos się załamał.

Próbowała chwycić się desek pomostu, ale jej dłonie ześlizgnęły się z mokrego drewna. Ubranie ciągnęło ją w dół, oddech stawał się urywany. Machała rękami, połykała wodę i znów poszła pod wodę.

Śmiali się na molo.

— Nakręć to, nakręć to, to jest epickie — powiedziała jej synowa, podnosząc telefon.

— Babciu, wow, aktorka roku! — krzyknął drugi wnuk.

Jej syn stał z boku i krzywo się uśmiechał.

— Ona tylko próbuje nas nastraszyć, chce zwrócić na siebie uwagę — powiedział tak spokojnie, jakby mówił o złej pogodzie.

Znów zatonęła i na chwilę zrobiło się cicho. Ale kiedy wypłynęła, kaszląc, śmiech powrócił.

— Dobra, dość już tego cyrku, wynośmy się już — rzekła synowa zirytowana.

Nikt nie wyciągnął ręki.

W pewnym momencie udało jej się w końcu chwycić krawędź pomostu, zaparła się łokciami i z trudem się wydostała. Leżała na deskach, ciężko dysząc, woda kapała jej z włosów, a usta drżały.

Śmiech powoli ucichł.

Wstała. Patrzyła na nich długo – bez krzyku, bez histerii. Tylko spojrzeniem, bez łez i błagania.