Valkyrie: gdy lekceważenie spotyka prawdę

Major Avi Hart – powiedziałam spokojnie, pozwalając, by mój głos wybrzmiał w ciszy. – Znak wywoławczy: Valkyrie.

Odpowiedziało mi milczenie.

Agent pochylił się lekko w stronę mojego ojca. – Proszę pana – powiedział cicho, lecz wyraźnie – pańska córka nie jest kierowcą autobusu.

Nie obejrzałam się na rodzinę, gdy wchodziłam na pokład. Nie było takiej potrzeby. To nie chodziło o zawstydzenie kogokolwiek. Chodziło o jasność sytuacji.

Wnętrze śmigłowca przywitało mnie znajomym zapachem awioniki, paliwa i metalu rozgrzanego od pracy systemów. Te zapachy zawsze mnie uziemiały. W jednej chwili przestałam być Avi z rodzinnego spotkania. Wróciłam do Valkyrie. Najpierw misja. Zero rozproszeń.

Black Hawk oderwał się od ziemi czysto i płynnie, jakby w ogóle nie dotykał trawnika mojego ojca. Zakręt był równie gładki jak przylot. Wszystko pod kontrolą.

Kiedy opuściliśmy przestrzeń powietrzną miasta, agent DSS odezwał się przez łączność. – Sytuacja stabilna. Dziękuję za wyjaśnienie.

– Zawsze do usług – odpowiedziałam.

Na bazie odprawa była krótka. – Wykazała się pani właściwą oceną sytuacji – powiedział generał Hail. – Decyzja podtrzymana.