Staliśmy w hali odlotów międzynarodowego lotniska w Meksyku, Terminal 1.

Alejandro mocno mnie objął.

„Cicho… wszystko w porządku, cariño” – mruknął, delikatnie przeczesując palcami moje włosy. „To tylko dwa lata w Toronto. Muszę przyjąć tę ofertę. To dla naszej przyszłości. Będziemy mogli sporo zaoszczędzić”.

Przytuliłam twarz do jego piersi, a moje ramiona zadrżały.

„Będzie mi cię bardzo brakowało, Alejandro. Proszę, uważaj. Dzwoń do mnie cały czas…”

„Obiecuję” – powiedział, całując mnie w czoło. „Ty tu wszystkim się zajmiesz. Kocham cię, Sofio”.

Patrzyłem, jak idzie w kierunku kontroli imigracyjnej.
Tuż przed zniknięciem odwrócił się i pomachał po raz ostatni.

Odmachałam mu, a łzy zamazywały mi wzrok.

Ale w chwili, gdy zniknął z pola widzenia…
płacz ustał.

Powoli otarłam policzki.
Smutek zniknął z mojej twarzy, zastąpiony czymś odległym. Kontrolowanym. Zimnym.

Wyszedłem z lotniska pewnym krokiem i z wysoko podniesioną głową.

Jego „transfer do Toronto”?

Całkowita mistyfikacja.

Trzy dni przed lotem, kiedy brał prysznic, zauważyłem otwartą pocztę na jego laptopie. Nie było tam żadnej umowy korporacyjnej z Kanadą.

Zamiast tego potwierdzono powstanie luksusowego apartamentu w Polanco.

Wynajęte dla niego.
I dla jego kochanki.

Waleria.

A ona była w ciąży.

Genialna strategia Alejandro była prosta: udawać, że przeprowadza się za granicę, żeby móc otwarcie mieszkać z nią bez mojej ingerencji.

A co jest najbardziej okrutne?